Spektrum ezoteryczności... Czyli opowieść o chłopcu, który zobaczył więcej, niż innym jest dane poznać.

Ponad wybrzeżem,
Pojawiły się dwa kruki,
I ujawniły mi znak,
Płytką ziemię,
Gdzie śmierć nie istnieje.

Zerwał się wiatr,
Przegonił ptaki,
Zniknęła moja wizja,
Byłem niepewny,
Co to mogło być?

Każdego dnia,
Wracałem nad brzeg,
Chcąc poznać prawdę,
O kulcie życia,
I czystym lądzie.

Nazwali mnie dziwakiem,
Nie rozumiałem ich,
Szukałem tylko tego,
Co było mi drogie,
O czym marzyłem.

Raz nad brzeg przybiegłem,
Kruki już czekały,
W wygiętej linii czasu,
Biło od nich ciepło,
I blask wielu słońc.

Pokazały mi jeszcze raz,
Płytką ziemię,
Gdzie śmierć milczy,
I zabrały mnie tam,
Gdzie chciałem od lat.

Stanąłem na mojej świętej ziemi,
Przywitała mnie cisza,
Przyjemna i miła,
Oznajmiła mi ratunek,
Wśród przyjaciół.

Ze środka lasu,
Wybrałem się w drogę,
Zimną i samotną,
Przez krainę,
Której nie znałem.

Spotkałem rzekę,
Która płakała,
Za mgłą,
Zakrywającą cienie,
Wysokich gór.

Odwiedziłem starą górę,
Starszą niż życie,
Lecz zapomnianą przez ludzkość,
I okrytą śniegiem,
Pozornym kurzem.

Przeszedłem przez,
Korytarz z lśniących tarcz,
Monument przeszłości,
A oto co przeczytałem,
Wychodząc z niego:

"Silne jest moje serce,
I silna jest moja dusza,
I silne są moje ręce,
Z tarcz poległych braci,
Zbudowałem to!"

Aż pewnej nocy,
Śpiąc gdzieś przy drodze,
Odnaleźli mnie ludzie,
Zapytali: Skąd jestem,
Odpowiedziałem: Nie z tego świata.

Zabrali mnie do miasta,
Napoili i dali jeść,
Zobaczyłem tłumy,
Śmiali się wszyscy,
Smutku nie znali.

Długo milczeli,
Nieśmiertelność tajemnicą okryta,
Najpierw musieli mi zaufać,
A oto i sekret
Starożytnego ludu:

"Serdecznym bądź,
Nie znaj zawiści,
Pogrąży Cię ona,
Masz przebaczać,
To zapewni Ci życie"

I usiadłem pod drzewem,
Chciałem się zmienić,
W duchu wybaczyłem,
Wszystkim, których nienawidziłem,
Z drzewa spadł pierwszy liść...